Rehabilitacja po udarze mĂłzgu

W rehabilitacji z pacjentami po udarze mĂłzgu świetnie sprawdza się metoda PNF Prostymi słowami metoda PNF polega na tym by w trakcie wykonywania jednej czynności wysyłać jak największą ilość impulsĂłw do mĂłzgu.(Dotyk ,chwyt, opĂłr, docisk , rozciąganie , mowa , obraz – te wszystkie impulsy mają dostarczyć mĂłzgowi informacji co ma zrobić)

Chwyt z odpowiedniej strony w trakcie prowadzenia ruchu, opór zadany w odpowiednim kierunku, cały zespół ruchów prowadzony w płaszczyznach skośnych tak by jak największa ilość mięśni jednocześnie odbierała impulsy z zewnątrz i wysyłała je do mózgu by ten w końcu odpowiedział .

MĂłzg człowieka ma dosyć sporo „wolnych mocy przerobowych”

Po uszkodzeniu nawet sporej części mózgu , te do tej pory nie wykorzystywane potrafią przejąć funkcję swoich poprzedników. Potrzebna jest jednak praca, by taki proces kompensacji mógł zajść.

WyobraĹşmy sobie człowieka ktĂłry się rodzi – zanim nauczy się chodzić, minie 10 miesięcy i przypomnijmy sobie jak duĹźo rusza się małe dziecko by w końcu mĂłzg zorientował się o tym ,Ĺźe moĹźe ruszać rękami , nogami , głową ,kontrolować wzrok(na początku dziecko widzi przecieĹź do gĂłry nogami) , słuch , wydawanie dĹşwiękĂłw a potem mowę.

Podobnie wg mnie jest z człowiekiem po udarze mĂłzgu. Ma on nawet troszkę łatwiej – bo wie co do czego słuĹźy. MĂłzg dorosłego człowieka nie jest juĹź tak plastyczny jak noworodka i małego dziecka niemniej jednak odpowiednia ilość profesjonalnie prowadzonych i zaplanowanych ćwiczeń powinna dać dobre efekty rehabilitacji.

Doskonale rozumiem ,Ĺźe wystąpienie takiej sytuacji (udar mĂłzgu kogoś bliskiego)w rodzinie najczęściej przerasta wszystkich – towarzyszy temu poczucie bezsilności odczuwanej przez rodzinę jak i samego pacjenta.

W takim przypadku potrzebna jest szybka pomoc wykwalifikowanego rehabilitanta , ktĂłry w pierwszym rzucie poinformuje sprawujących opiekę nad chorym, w jaki sposĂłb naleĹźy pielęgnować i opiekować się pacjentem –(często bowiem tej opieki jest za duĹźo J ), jakie będą potrzebne (często czasowe) zmiany w mieszkaniu, jakie sprzęty ułatwiające pracę i funkcjonowanie chorego i z chorym.

Zadaniem rehabilitanta jest teĹź zmiana sposobu myślenia członkĂłw rodziny i samego chorego – od tej pory myślimy tylko o tym, co nowego udało się osiągnąć – teraz tylko to ma zaprzątać wszystkim głowę – trzeba nauczyć cieszyć się nawet z ruchu małego paluszka, z poprawnie wypowiedzianego słowa, z dobrze napisanej literki- tak, bo kaĹźdy taki nowy ruch, czynność to kroczek do przodu – do coraz większej samodzielności - do zdrowia!!!

Rehabilitacja w domu ma wiele plusĂłw

– nie potrzebujemy załatwiać transportu

– nie tracimy czasu na dojazd i powrĂłt

– chory w miesiącach zimowych nie trafia na ćwiczenia zziębnięty podczas podróşy

– pacjent nie jest zestresowany bo ćwiczy u siebie – to rehabilitant jest gościem

– nie ma skracania ćwiczeń z powodu opóźnień

– ćwiczy jeden doświadczony rehabilitant ktĂłry realizuje jeden plan rehabilitacyjny.